Borha, hvala za sve! Borja, gracias por todo!
Možda mu je trebalo vremena da „proradi“, ali niko ne može da porekne činjenicu da je najviše pružio timu onda kada je to bilo najpotrebnije, iako je titula izostala i prethodne sezone. Jedan je od najzaslužnijih crveno-belih što je naš voljeni klub posle dve godine osvojio bar jedan trofej – počevši od prve utakmice u Kupu, protiv Mladosti iz Lučana, kada je zatresao mrežu u odsudnom trenutku i doneo prolaz u narednu rundu, preko direktne zaslužnosti za oba gola u prvom meču protiv večitog rivala u polufinalu, gola u revanšu, kao i krune njegovog boravka u Crvenoj zvezdi – pogotka u finalu, pogotka za konačnih 2-0, pogotka za pehar.
Kristijan Borha je u Crvenu zvezdu stigao u decembru 2010. godine, kao pozajmica iz brazilskog Flamenga. Iako mu je primarna pozicija klasičan špic, u našem timu je uglavnom igrao krilnog napadača, no i tu se brzo prilagodio. Na početku karijere u crveno-belom dresu tamnoputi napadač je poprilično osporavan od strane javnosti, kako je vreme odmicalo, sve je više opravdavao reputaciju „pojačanja“ i pokazivao da ima kvalitet potreban za veliki klub kao što je naš.
U Crvenoj zvezdi, Borha je odigrao ukupno 54 zvanične utakmice, tokom kojih je zabeležio 17 golova i 14 asistencija. Isticao se i na treninzima – uvek je bio među najvrednijima, ništa mu nije padalo teško i uvek je pružao svoj maksimum. Tako je bilo i na terenu. Igri tima sa Marakane konstantno je doprinosio odličnim građenjem i borbenošću, trčanjem do iznemoglosti i neverovatnim zalaganjem. I sam je imao običaj da kaže: Moram da trčim i da se izmorim, da bih mogao da spavam noću. Ako znam da nisam dao sve od sebe, muči me nesanica. Za miran san moram da budem siguran da sam pružio svoj maksimum na terenu.
Iako se dešavalo da promaši zicer, sve je to anulirano sjajnim partijama koje je pružio minulog proleća, kako u prvenstvu, tako i u Kupu, gde je Zvezdu praktično odveo do trofeja. Verujem da ćete svi još dugo pamtiti ono njegovo „čupanje lopte“ ispred šesnaesterca crno-belih na Marakani, a zatim i sjajnu loptu koju je uputio Kasalici, a koju je on prosledio u protivničku mrežu. Kristijanu se i ostvario san par nedelja kasnije, kada je na stadionu JNA ponovo zatresao Stojkovićevu mrežu i upisao se u listu strelaca protiv Zvezdinog najljućeg protivnika. Njegova radost posle tog gola svedoči o tome da je bio svestan, iako je stranac, veličine kluba za koji igra i o tome koliko je brzo zavoleo i klub, i ekipu, i Beograd.
Na obostranu žalost, do produžetka saradnje sa Kolumbijcem ovog leta nije došlo, iz finansijskih razloga. Ipak, ostaće Borha zapamćen i u klubu i na tribinama još dugo, što zbog igre, što zbog velikog srca koje je u svakoj utakmici ostavljao na terenu.
Borha, hvala ti za sve!
Tal vez necesitó un poco más tiempo para empezar a jugar de esa manera que Estrella Roja exigía, pero nadie puede negar que lo dio todo al equipo en el momento cuando era lo más necesario, aúnque no ganamos el trofeo nacional. Es el jugador que se merece más gracias de otros por lo que ganó nuestro club después de dos años, empezando del primer partido en la Copa, contra Mladost de Lucani, cuando marcó un gol en el momento más importante, continuando con el partido contra Partizan en Maracana cuando gracias a él ganamos, con el gol en el partido de regreso y claro, terminando con el partido más importante para él, cuando en la final de la Copa ha marcado el gol que nos ha traído la victoria y el trofeo.
Cristian Borja vino al club en diciembre de 2010, de Brasil, para ayudar a Estrella a mejorar su juego y ganar por lo menos un trofeo. Aúnque era un delantero clásico, aquí jugaba como ofensivo izquierdo pero tampoco tenía problemas en esta posición. En los principios de su carrera en rojo-blanco no tuvo mucho apoyo de los medios, pero como pasaba el tiempo, seguía demostrando que tenía la calidad que necesitaba un club tan grande como el nuestro.
En Estrella Roja, Cristian participó en 54 partidos en total durante cuales marcó 17 goles y tuvo 14 asistencias. También era uno de los más destacados en los entrenamientos – uno de los más trabajadores, nunca se quejaba y siempre daba lo máximo. Así era en el campo también. Siempre contribuía al juego de nuestro equipo con su lucha para cada ataque, con su posesión de balón, corriendo hasta que se agote. Siempre decía: Tengo que correr para cansarme. Solo así puedo dormir por las noches. Si estoy seguro de que di mi máximo, puedo dormir relajado. Si no, no me siento bien.
Aúnque a veces no lograba marcar goles de las oportunidades infalibles, lo anuló todo eso con sus juegos increíbles que pudimos ver la primavera pasada. Estoy segura de que todos vamos a recordar los tres partidos contra nuestro „enemigo eterno“ y las asistencias de Cristian, su gol en el estadio JNA y su lucha para el trofeo. La alegría de Borja después de su gol contra Partizan es la mejor evidencia que dice que era completamente consciente de la grandeza del club donde jugaba y que necesitó poco tiempo para empezar a amar la Estrella, sus compañeros, Belgrado…
Por desgracia que comparten los dos, el club y este futbolista, por las financias no podíamos conseguir un acuerdo y mantener a Borja en el equipo. Sea lo que sea, Cristian será recordado tanto en el club como entre los admiradores de Estrella Roja por mucho tiempo, tanto por su juego como por su corazón grande que dejó en el campo de Maracana.
Cristian, ¡gracias por todo!
